Omdenken Podcast

00:04 Welkom bij de Omdenken podcast. In deze podcast luister je elke week mee met de openhartige gesprekken... die Bert tot gunster voert met mensen over hun problemen. Samen onderzoeken ze wat ze kunnen doen om het probleem kleiner te maken... of zelfs te laten verdwijnen. Soms kan dat door het gewoon op te lossen. Maar vaker zul je een verwachting of een zelfbeeld moeten loslaten. In sommige gevallen kun je niks anders doen dan waarnemen dat het probleem er nou eenmaal is. En af en toe kun je het probleem omdenken. 00:38 Oké, goeiemiddag. 00:40 Goeiemiddag. 00:41 Tegenover wie zit ik? Wie ben je? Wat doe je? Vertel. 00:44 Mijn naam is Demi. Ik ben 29 jaar. 00:46 Demi is D-E-M-I. Ja, klopt. 00:49 De meeste spellen dat vaak verkeerd. Met een Y op het eind of met een A. Maar het is Demi met een I op het eind. 00:56 29 jaar, zei je? 00:57 Ja, bijna 30. 00:58 Gefeliciteerd vast. Dank je wel. Zo schattig dat je zegt bijna 30. Dat zegt toch kindjes? Je zegt altijd, ik ben bijna 8. Ja, klopt. Of is 30 voor jou wel een belangrijke mijlpaal in je leven? 01:08 Ja, nou op zich niet zo. Ik voel me nog een stuk jonger dan dat ik ben. De meeste schatten mij ook vaak een stuk jonger. Maar dat is alleen maar een voordeel voor later, dus dat scheelt. 01:17 Heel goed, je wordt 30 dus. Nog verder iets over wie je bent, wat je doet... 01:21 Ik werk in een kledingwinkel, Open32, als assistent filiaalmanager. Daar doe ik fulltime. Verder naast mijn werk doe ik thuis veel dingen met muziek. Ik ben nog bezig met nagels af en toe hier en daar. Een stuk minder als eerst, maar ik nu fulltime werk. En we hebben nog twee katten thuis. 01:39 Want ik neem aan dat jij niet in je eentje bent. 01:41 Nee, ik ben mijn partner en Mike. Wij zijn al negen jaar samen. Dat is heel lang. Daar ben ik heel blij mee. 01:48 Ja. 01:49 En twee katten dan, die heetten Nami en Sona. Die zijn ook al zeven jaar bij ons. Dus een hele gezellige tijd. 01:55 Het klinkt ook heel stabiel. Ja, zeker. Niks aan de hand zou je zeggen, maar dat is niet zo. Want iets brengt jou natuurlijk hier. Dus stel, wat is je vraagstuk? 02:03 Nou, mijn probleem is eigenlijk dat mijn ouders geen contact met mij willen. Ja, ze geeft mij de schuld van de scheiding. Maar ik weet niet echt precies waarom. Ik heb nooit echt een duidelijke reden gekregen daarvoor. En ja, ik vraag me toch echt wel af van... is het dan wel echt mijn schuld? Of ja, wat moet ik hier nou mee? 02:20 Dus willen jullie allebei niet zien? 02:22 Nee, allebei niet. 02:23 Terwijl ze gescheiden zijn? 02:25 Ze zijn gescheiden een paar jaar geleden. 02:27 Oké, heb je broers of zussen? 02:29 Ja, ik heb één broer. Jesse heet hij. 02:31 Hij is vijf jaar ouder. 02:33 Ja, met een Y. Dat dacht ik al. 02:35 Jesse, hij is wat ouder jij zei, hoeveel? Hij is vijf jaar ouder. En heeft hij wel contact met jullie ouders? 02:43 Ja, hij wel. Heel pril, maar hij heeft wel contact met ze. 02:46 En heel pril betekent dat dan dat hij een tijd geen contact gehad heeft... 02:50 Dat wel, maar hij heeft Capril bedoel ik meer weinig contact... maar wel contact, dat ze wel contact met hem zoeken... en hij zoekt ook contact met hun. 02:57 Dus zeg maar mager, dunnetjes. Inderdaad, ja. En heeft hij ook een periode gehad dat ze hem niet wilden zien... of is dat in zijn leven niet gebeurd? Ja. 03:06 Jawel, tijdens de scheiding. Het was eigenlijk een wegscheiding. Toen zette mijn moeder eigenlijk ons allebei voor het blok. Van je kiest mijn kant of ik wil geen contact meer met jullie allebei. 03:17 Dat vind ik wel een verstandige opmerking tegenover je kinderen. 03:19 Ja, inderdaad. 03:21 Jeetje Mina, hoe oud waren jullie toen? 03:23 Ik was denk ik rond begin 23, ongeveer 22 jaar. Mijn broer was al vijf jaar ouder dan mij. 03:31 Of jullie kiezen voor mij of ik wil geen contact meer met je. 03:34 Precies, ja. 03:35 En heeft ze jullie dat tegelijkertijd verteld? Een op een? Hoe is dat gegaan? 03:39 Ja, een beetje een op een eigenlijk. Maar ze wist wel dat ik voor haar zou kiezen. Omdat ik best wel een moederskindje was. Door bepaalde gebeurtenissen in het verleden nog. Met mijn vader. Dus ja, ik koos voor haar kant. 03:50 Je koos voor haar kant, maar het heeft je niet gebracht wat je wil. Je hebt ook geen contact meer met haar. Nee, uiteindelijk niet. Hoe is dat dan misgegaan? 03:57 Nou, het begon eigenlijk tussen mijn ouders al heel erg slecht, voordat wij überhaupt geboren waren. Ze hadden vroeger al heel veel ruzies met z'n tweeën samen, bijna uit elkaar. En toen mijn moeder zwanger was van mijn broer, toen wilde mijn vader ook nog weggaan bij mijn moeder. Dus het begon al niet zo lekker tussen hele huwelijk. 04:13 Dat kan je wel zeggen, ja. 04:15 Dus ja, dat was niet echt gezellig. 04:17 En toch nog een tweede kind gekregen dan? 04:18 Ja, uiteindelijk ben ik ook nog bijgekomen. Dus dat was allemaal heel leuk hoor. In het begin, toen wij nog klein waren, was het echt heel gezellig. Want we hadden echt de leukste tijd samen met z'n vier op vakantie. 04:29 Oké, ondanks dat je ouders zo'n soort valse start hadden. Ja. Klopt, inderdaad. Maar je hebt goede herinneringen aan je vroege jeugd dus? 04:37 Ja, zeker. Ik heb echt een hele leuke jeugd gehad, dat wel. Maar zodra we ouder werden en een weerwoord konden geven, toen ging het eigenlijk mis, vooral bij mijn vader. We konden eigenlijk nooit iets goed doen in zijn ogen, ik en mijn broer. En het kon altijd maar beter. Als ze een nieuwe baan hadden gevonden, oh, het kan altijd beter dan dat. Het was nooit goed genoeg. En het was eigenlijk een soort mishandeling met woorden wat hij bij ons aandeed eigenlijk. 04:59 En de boodschap was er steeds. Jij bent niet goed genoeg. Jij bent niet goed genoeg. Precies. 05:04 Altijd heel erg negatief. En heel erg naar beneden praten. Waardoor mijn broer vaak heel erg in de depressie kwam. Door hem ook. En toen was ik nog iets jonger natuurlijk. Dus ik kwam dat later pas tegen. Maar hij is er flink aan onderdoor gegaan ook in het begin. 05:19 En toen je dus moest kiezen voor je moeder, partij kiezen of helemaal geen kont, maar dan heb je voor haar gekozen. We springen even door de tijd vooruit en achteruit. Waar ik benieuwd naar ben, hoe is het dan tussen je moeder misgegaan? Want je zou zeggen, dan staan toch alle seinen op groen. Je kiest voor haar. Je zegt, ik ben een moederskindje. 05:39 Het is nogal niet wat om te zeggen, ik kies voor jou en niet voor mijn vader. En toch was dat blijkbaar dan niet goed genoeg voor jou en je moeder. 05:44 Ja, klopt. 05:45 Wat is er dan gebeurd? 05:47 We werden nogal gehersenspoeld door mijn moeder toen wij nog wat jonger waren. Het feit dat zij beschermde ons voor mijn vader. Mijn vader was slecht, hij deed nooit dingen goed bij ons. Dus we trokken heel erg naar mijn moeder toe, allebei hoor. 06:01 Ook toen je ouders nog bij elkaar waren. 06:02 Ja, klopt. 06:03 Want je moeder praatte voluit over de slechte relatie tussen haar en jouw vader. Klopt, ja. Je zei, mijn vroege jeugd was alles nog wel oké, maar eigenlijk toen mijn weerwoord gaven begon het lastiger te worden. Was dit dan, ging dat gelijk op dat jullie ouder werden dan, zeg maar in de puberteit kwamen. Vanaf wanneer begon je moeder slecht te praten over je vader tegen jullie? 06:22 Ja, toen we het beter konden begrijpen. Toen we echt wisten wat er aan de hand was. Toen we echt de ruzies meemaakten ook echt thuis. Want als er dan ruzie, mijn moeder die had op latere leeftijd ook een alcoholverslaving ontwikkeld. Daar kwam ik achter rond mijn 16e ongeveer. Tussen mijn 16e en mijn 19e jaar. En die alcoholverslaving nam me echt op een gegeven moment best wel de overhand ook. En toen zakte ze ook heel erg in een depressie. En werd ze ook heel erg suicidaal ook. En dat weet ik nog heel goed, want ze maakte zo vaak ruzie over haar drankgebruik. 06:54 En mijn meest traumatische ervaring van toen ik nog jonger was, toen is het rond de zestien denk ik, tussen de veertien en zestien jaar, toen hadden ze al een beetje ruzie met elkaar. En hij was boven. Ik was beneden met mijn moeder op de bank aan het avondeten. En toen kwam hij naar beneden toe en breide eten zich voor zichzelf voor. En dat vond mijn moeder niet zo leuk. Dus zij vloog van die bank af. Ze trapte het bord eten uit zijn handen. 07:18 ruzies schreeuwen. En ik was helemaal in shock. En toen belde zij op een gegeven moment... zijn broer, dus mijn oom, en mijn tante op. Kom nu hierheen, want ik sta niet voor mezelf in. En toen kwamen ze er gelijk aan... en ze vonden mij voor de voordeur trillend in shock... als een klein meisje aan het huilen. En dat kan ik me nog zo goed herinneren... omdat het is zo dramatisch geweest. Mijn broer was er toen niet. 07:39 Jouw moeder schopt het bord uit je vaders handen? Ja. En hoe reageer jouw vader? 07:44 Ja, die probeerde weg te komen van haar. Want ze is best wel sterk. Ja, ze was sowieso sterker dan mijn vader. Best wel een sterke vrouw, fysiek. Maar dat was niet echt fijn. Hij was best wel bang voor haar. 07:57 Jouw broer is vijf jaar ouder. Dit deed over deze hele heftige gebeurtenis. Was je broer toen al uit huis dan? 08:03 Hij was toen niet thuis. Ik weet niet waar hij toen was. Misschien werken of iets anders. Maar hij was toen niet... Nee, hij was er niet. 08:09 Vanaf hoe oud wist jij als meisje... tussen mijn ouders zit het niet goed? Wanneer hield dat zorgeloos op? 08:17 Nou, ik was toen een jaar of zestien, denk ik. Toen nam ik op een gegeven moment ook een beetje de moederrol op me. Want ik begon een beetje voor haar te zorgen... in plaats van zij voor mij. 08:27 Omdat zij natuurlijk aan alcohol zat. En later kwam er ook een nieuwe verslaving bij benzo's. Oxazepam kwam er ook nog bij in het spel, inderdaad. En dat combineerde ze dan met alcohol. En dat was gewoon geen prettig gezicht. En dan werden suicidale gedachten steeds erger. 08:44 Ik kreeg dan ook vaak appjes midden in de nacht dat ze weg was. Met appjes van ja, ik sta nu op een flatgebouw. En ja, ik maakte me zoveel zorgen. Want ik voelde me een beetje een moeder voor haar op dat moment... in plaats van andersom. Dus dan wist ik gewoon niet wat ik moest doen. En elke dag was ik gewoon aan het zorgen maken van... wat als ze nu dit doet, wat als ze zometeen weg gaat. Dus dat was echt niet gezond voor iemand van 16. 09:06 Nee. En welke rol nam jouw broer in, in dat geheel? 09:10 Nou, hij steunde mij heel erg. En als ze dan de ruzie hadden samen, dan zochten we elkaar op om steun te vinden bij elkaar. Dus dat was wel heel fijn. Ik ben heel goed met hem. 09:19 En zitten jullie dan ook nu nog, als het gaat om de beoordeling van je vader en je moeder op één lijn? Hebben jullie daar dezelfde ideeën over, jij en je broer? 09:27 Hij vindt het wel vervelend, maar hij weet hoe koppig mijn vader is. En ik heb hem nu al drie jaar niet meer gezien, denk ik, mijn vader. De laatste keer dat ik hem sprak was ook drie jaar geleden. Maar hij weet gewoon dat hij geen contact wil en hij wil gewoon er niet tussen komen. 09:42 En omdat je moeder je voor het blok zette, kies voor mij of ik zie je nooit meer, heb je voor haar gekozen? Weet je vader dat? 09:49 Dat is ook de reden waarom hij geen contact meer wilde met mij tijdens de scheiding. En toen heeft hij mij echt helemaal afgezworen. Je bent mijn dochter niet meer. En ja, die woorden kwamen best wel binnen. 10:01 Zoals je vader beschrijft, wij waren nooit goed genoeg in zijn ogen. Zoals ik dat beluister, heb ik de indruk dat hij nooit echt een warme vader voor jullie is geweest. Is dat zo? Of heb je toch wel goede herinneringen aan je jeugd waar het anders was? 10:14 Ja, zeker. Ik heb ook wel een goede herinner aan hem natuurlijk. Maar dat was toen we een stuk jonger waren. En ik heb ook wel leuke momenten met hem gehad. Maar het zijn meer slechte momenten geweest, denk ik, dan leuke momenten. Het was een beetje op eieren lopen vaak. 10:29 Oké, even een hele stomme vraag. We gaan even terug naar het begin van dit gesprek. Wat is je probleem precies? Mijn probleem is dus... Vraag gewoon nog een keer. Nu dit weten, kan ik anders naar je formulering luisteren. Dus gooi hem erin. 10:43 Nou, mijn ouders zijn dus gescheiden. Die willen geen contact meer met mij. Die geven mij de schuld van de scheiding. En ik wil dus begrijpen waarom. Kan ik het accepteren? Moet ik het een plekje geven? Of is het gewoon zoals het is? 10:57 Ja, het is eigenlijk, zoals je het omschrijft, veel koppige monster. Er hangen meerdere vraagstukken onder, zeg maar. Ja, klopt. Zullen we eens beginnen met dat je moeder dus beweert dat je schuldig bent aan de scheiding. Heeft ze daar een punt? Ja. 11:09 Dat je nu lang moet nadenken vind ik dus al onvoorstelbaar zorgwekkend. Best wel eigenlijk. Je voelt je dus dan een beetje schuldig op zijn mensen toch? 11:17 Ik voel me in veel opzichten best wel schuldig voor bepaalde situaties. 11:21 Vertel eens over jou en je schuldgevoel. 11:24 Ik kan nog wel een mooi voorbeeld noemen van een soort schuldgevoel dat ik heb. Mijn moeder woont in Veenendaal nu, al een tijdje. En ze heeft toen een vrede gehad met een verkeerde man. Er was ook een alcoholist. 11:37 Dat klinkt er wel. 11:37 Ja, dat is een mooie combinatie inderdaad. Maar het was dus heel erg fout voor haar. En toen had ik nog wel contact met haar destijds. Alleen door hem, hij dreef ons een beetje uit elkaar. Steeds verder uit elkaar en steeds verder uit elkaar. En zij geloofde hem meer dan mij. En toen dacht ik, oké, dit is niet goed. 11:58 Hoe oud was je toen, toen u zich afspeelde? 12:00 Toen was ik in, denk ik, 24, 23, zoiets. Dat is ongeveer zes jaar geleden. En toen was haar alcoholgebruik echt heel erg. En later toen, hij was ook heel erg aan de alcohol. En inmiddels is hij er niet meer. Hij is overleden door alcoholgebruik. Ja. Maar zij heeft toen in een avond toen ze alleen thuis was... toen had ze nog honden en toen heeft ze koelvloeistof gedronken. 12:30 Koelvloeistof. Koelvloeistof, inderdaad. Ja, dat is niet echt lekker. Tenminste, dat ga ik vanuit van niet. En dat was de nacht en de honden begonnen te blaffen. En de buren belden toen de politie van overlast. En de politie heeft de deur toen ingeslagen en hadden mijn moeder gevonden. En ze heeft daarna vijf dagen in kusmatig coma gelegen omdat ze bijna dood was. En ik ben die dagen niet naar het ziekenhuis gaan om haar op te zoeken. Mijn broer wel, die is er toen wel geweest. En daarna toen ze weer bij kwam, gaf ze mij gewoon heel erg de schuld van dat ik er niet ben komen opzoeken. 13:04 En ja, dat vind ik best wel moeilijk. We wilden aan de ene kant wel er heen gaan, maar aan de andere kant ook weer niet. Want als ik even, Mike die zei al tegen mij van het is anders als ze bijvoorbeeld een auto ongeluk zou hebben gehad. Dan waren we natuurlijk al heen gegaan, want dat is niet haar schuld. Maar dit is haar schuld. Ze heeft zichzelf gedaan, dus daarom gingen we er niet heen. En dan had hij wel een punt, vond ik. Maar toch voelde ik me schuldig. En helemaal nadat ze aan mij berichten had gestuurd. Je hebt me alleen gelaten. Je hebt me in de steek gelaten. 13:31 Je moet er gewoon heel goed in jou een schuldgevoel geven. Ja, ze kan heel goed manipuleren. Dat kan ze goed. Want je bent ook al de schuld van een scheiding. 13:40 Ja, klopt. 13:42 Even een mandje van dingen waar je allemaal schuldig aan bent. Want ik begrijp dat je bent schuldig aan dat als ze in coma liggen dat je niet komt. En dat ze daardoor heel erg ongelukkig wordt. Je had gewoon moeten komen natuurlijk. Je bent schuldig aan te weinig visite. Je bent schuldig aan de scheiding van je ouders. Waar ben je door haar nog meer op aangeklaagd dat je schuldig zou zijn? 14:00 Ik was ook schuldig van toen zij nog die man had. Die man die alcohol was ook? 14:05 Ja, klopt. Wat was jij daar schuldig aan dan? Van hun ruzies. 14:09 Ook. Gewoon omdat jij een moeilijk mens bent, kregen zij ruzie over jou. 14:13 Ja, klopt. 14:14 Want als jij een lief meisje geweest was, dan hadden zij gewoon een hele fijne, goede relatie gehad mogelijk. 14:18 Ja, zij dacht dat ik het niet kon hebben, dat zij een nieuwe man had en dat ik jaloers was. 14:22 Jaloers, ja. Oké, je was dus jaloers, je hebt je scheiding van je ouders veroorzaakt. Ik ben even tot me door laten dringen welke last zij in de loop der jaren op jouw schouders gelegd heeft. Dat zijn er al drie. Heb je nog meerdere dingen waar je schuldig aan bent? Ja. 14:35 Ja, zeker. Oh, dit komt er heel makkelijk uit. Er komt een hele lijst door. 14:38 We nemen de tijd geteld. 14:39 Ik was toen twintig. Toen leerde ik dus Mike kennen. En kort daarna gingen we eigenlijk al samenwonen. Dat was letterlijk in dezelfde schaats als mijn ouders. Dus het was 200 meter verderop in een appartementencomplex. En zij gaf mij zelfs daar de schuld van... Oh, je laat me in de steek. Waar ga je heen? Ik wil niet alleen gelaten worden. En toen let ik vijf minuten op loopafstand was naar ons toe. 15:02 Maar ja, je past pas twintig en je hoort gewoon tot je zestigste bij je ouders te wonen. 15:06 Ja, dat wilde zij graag. 15:08 Maar jij stopte met haar verzorgen. Je was er niet meer voor haar. Dat is dus ook waar je schuldig aan bent. 15:13 Nou, de moederrol van mij ging eigenlijk door toen ik uit huis ging. 15:17 Ja, maar je woonde op twintig meter en je woonde heel ver weg aan de andere kant van de straat. Ja, dat klopt. Dat is echt wel falen. Dan doe je het gewoon niet goed in de beleving van je moeder, begrijp ik dus. Nee, klopt. 15:24 In haar beleving niet. Nog meer dingen waar je schuldig aan bent? 15:29 Ik vind dat wel genoeg hoor, maar ik luister er graag naar. 15:32 Ik denk heel veel dingen. Ze heeft natuurlijk al een paar keer in het ziekenhuis gelegen. Wel drie keer denk ik. De laatste keer dat ze er lag, werd ze onwel. Uiteindelijk was ze diagnosticeerd dat ze diabetes had. Toen ben ik ook niet geweest. Ben ik ook schulderaar gevonden. Ook schuldgevoelens aangepraat inderdaad. Ik denk gewoon dat ik overal schulderaar ben nu. 15:56 Dus terwijl jij als 16-jarige meisje ontzettend je best ging doen om er voor je moeder te zijn. Je nam de moederrol op je. En dat is gewoon heel erg lang doorgegaan. Dan nog heeft zij jou het gevoel gegeven dat je als dochter niet genoeg deed. 16:11 Nee, klopt. Vooral toen ze nog heel erg aan de alcohol zat. Toen ik nog zo jong was, zestien. Toen heb ik haar ook echt geholpen om die verslaving in stand te houden. Want zodra ze niks had, dan werd ze gek en suicidaal. En dat wilde ik natuurlijk niet als zo'n jong meisje. Dus ik ging het zieken voor haar halen, zodat mijn vader er niet achter kwam. En dat ging ook zo door, ook al toen ik op mezelf ging wonen. Toen ging het ook door. Ik hielp haar met geld, met boodschappen, met het huishouden, met alles. Ja, en ik hielp haar met alles. En eenmaal toen we ruzie hadden... dat was de laatste keer dat ik haar sprak was in december 2025. 16:46 Toen heeft ze me echt voor van alles uitgemaakt. Ik ben ook niet heel netjes geweest met een bepaald woord. Maar ze heeft me echt lopen dreigen met... Ja, bel de politie maar vast. Ik maak je kapot. Je kunt zwijf. Je bent mijn dochter niet meer. Van de schijnheil ben je. Dat is echt niet normaal. Een moeder hoort dat niet te zeggen tegen een dochter. 17:07 Nee, dat was december 2025. Ja, dat was ons laatste contact. En zei ze toen ook het contact is nu verbroken. Ik wil je nooit meer zien. Is dat wat ze gezegd heeft? 17:17 Nou, ze had er best wel een handje van om mij telkens te blokkeren en te deblokkeren op WhatsApp. Een beetje zo'n spelletje zeg maar. Van oké, nu ga ik je blokkeren en dan daarna niet meer. En toen was ik er echt een beetje klaar mee. Toen besloot ik om haar zelf te blokkeren en zo te laten tot nu toe. 17:33 Dat was na december 25? 17:34 Dat was na december inderdaad. En ik heb haar nog steeds op de blok staan. Gewoon puur zodat zij die macht niet meer heeft over mij. En ja, het was best wel moeilijk om dat te doen uit mezelf. Misschien klinkt het misschien heel gek. Maar ja, ik heb het uiteindelijk wel gedaan. En het gaf me wel iets meer rust in mijn hoofd. Zodat ik niet elke dag zat van oh, krijg ik weer misschien een appje? Oh, misschien ben ik nu weer geblokkeerd of ja. 17:53 De relatie met je moeder is tegen een ander dan niet met je vader. Het zijn eigenlijk twee verhalen. Welk verhaal denk je dat het belangrijkste is om nu wat verder uit te zoeken? Welke van de twee? 18:02 Ik denk die met mijn vader. 18:05 Dat is een heel duidelijk antwoord. Wat is het dat je daar zo duidelijk over bent? 18:09 Ik heb heel erg goed contact met de vriendin van mijn vader. Daar ben ik wel heel erg blij mee. En zij vindt het ook hartstikke leuk dat wij contact hebben. Ze heeft zelf geen kinderen, maar dat vindt ze wel heel erg leuk. Zij weet niet helemaal goed van de situatie. Dus vandaar ik hoop dat ik haar hier ook een beetje mee kan helpen. Zij probeert wel heel erg dat contact te repareren tussen mij en mijn vader. Maar ze komt er gewoon niet doorheen door zijn koppigheid. Dat vind ik gewoon heel jammer. Maar ik vind het wel heel lief dat ze dat wel wil proberen. Want drie jaar geleden sprak ik hem dus voor het laatst. Heb ik hem ook voor het laatst gezien. 18:40 Dat was op de verjaardag van mijn opa, zijn vader. Het voelde een beetje als een vreemde kennis voor me toen ik daar was. Ik heb hem gefeliciteerd. Ik heb hem de hand geschud. Het voelde heel gek. Het voelde niet echt vertrouwd. Het voelde alsof je een vreemde feliciteert, zeg maar. 18:56 Deed hij dan ook zelf wat afstandelijk of cool? 18:59 Ja, hij ontweek mij overal. Als ik buiten ging zitten, ging hij naar binnen. Als ik binnen ging zitten, ging hij naar buiten. Beetje kinderacht eigenlijk. 19:08 Je hebt tegen je moeder destijds gezegd... ik kies voor jou dus tegen hem. Ja. En dat weet hij. 19:15 Heb je het daar met hem over gehad dan nog een keer later over? 19:19 Ik probeerde het wel inderdaad die dag, maar hij weigerde te praten. Ik wilde graag praten over de scheiding destijds, over hoe het allemaal is gelopen. En ja, ik wilde eigenlijk mijn excuses aanbieden daarvoor. Ik snap niet waarom, maar ik wilde mijn excuses aanbieden voor hem. Maar dat accepteerde hij niet en hij ontweek me gewoon en hij stapte eruit en reed weg. 19:40 Maar met hem zou je het contact nog wel goed willen maken. En zoals ik erover hoor praten, ook omdat zijn vriendin een goede relatie heeft met jou, heb je op dat gebied nog wel hoop. Kan ik dat zo zeggen? 19:50 Ja, want ik zie hem altijd elk jaar nog een kaartje voor zijn verjaardag. Ik zie er elk jaar een kaart tijdens de kerst. Dus het komt allemaal wel binnen bij hem, maar hij is gewoon zo koppig. 19:58 Maar hij is natuurlijk geen kaartje naar jou, neem ik aan. 20:00 Nee, dat niet. 20:01 Op jouw verjaardag of met de kerst. 20:02 Nee, al jaren niet. Nee. 20:04 Ja. Oké, laten we je vader die parkeren weven. We komen misschien zo bij terug. Over je moeder maak je een andere inschatting dus. Ja, klopt. Hoe zou je dat omschrijven dan? 20:14 Omdat het contact zo uit de hand is gelopen met ons... zie ik het op dit moment niet echt super goed komen. Want het is niet mijn moeder meer. Het is zo erg veranderd door de jaren heen... dat het niet meer is zoals vroeger. Want we waren echt twee handen op één buik. En die band is gewoon echt helemaal kapot gemaakt... door meerdere dingen eigenlijk. 20:34 En zou je dan wat dat betreft kunnen zeggen dat het een rouwproces is? Want je moet de moeder loslaten die je ooit had. Maar daar ben je al heel erg ver in. En als de tijd verder gaat, dan schat je in. Ik moet daar geen hoop hebben. Ik moet haar loslaten. Dat is eigenlijk de enige keuze die ik nog heb. 20:49 Ja, alleen kan ik dat niet goed. Het is moeilijk. 20:52 Oké, dan hebben we dus bij je moeder, ik kan haar moeder loslaten. En bij mijn vader, hoe zou ik hem weer vast kunnen houden? Ja, precies dat. 20:57 Dat heb ik heel kort gezegd. 20:59 Ik zeg dingen graag kort, dan heb ik een soort illusie dat ik het begrijp. Oké, hoe kan ik mijn moeder loslaten? En hoe zou ik mijn vader eventueel weer kunnen vasthouden? Dat zijn dan twee verschillende vragen. Twee verschillende mensen, twee verschillende zoektochten. 21:12 Ja, het liefst vind ik natuurlijk dat het ook goed komt bij mijn moeder. Maar zij is iemand die haar excuses echt nooit zal aanbieden. Zo zit zij niet in elkaar. Dat is gewoon heel jammer. In al die jaren heeft ze nog nooit sorry gezegd. En mijn vader trouwens ook niet. Nu ik het zo bedenk. Heb ik ook nooit sorry gezegd. 21:29 Dat die twee nog zo lang bij elkaar gebleven zijn. 21:30 Ja, ze waren 25 jaar bij elkaar denk ik. Echt heel lang. 21:34 Best wel knap, maar goed. Met ongelooflijk veel ruzie dus ook. Ja, echt heel veel ruzie. Wat houd je tegen om de band met je moeder gewoon echt helemaal los te laten? Heb je daar woorden voor? 21:45 Ja, toch een beetje het gemis van een moederfiguur, denk ik. Ja, met heel veel belangrijke mijlpalen in mijn leven. Ik heb pas doorgegeven dat ik een vast contract krijg van mijn werk. En ik ben bezig met mijn rijbewijs. En dat soort belangrijke dingen kan ik dan haar niet vertellen. Wat ik normaal vroeger altijd alles deelde met haar. En dat mis ik dan wel heel erg. 22:06 Ja, maar daar kan ik je verder ook niet bij helpen, ben ik bang. Dit doet gewoon pijn. 22:12 Ja, best wel. 22:13 En vind jij dat je zelf met je moeder dan gefaald hebt... of een nacht zou moeten proberen... en niet genoeg je best gedaan hebt? 22:20 Ja, ik vind het... Aan de ene kant denk ik wel dat ik gefaald heb... dat het wel mijn schuld is. Maar aan de andere kant, ja, ik moet het eigenlijk ook... Ik weet niet of ik het kan moeten accepteren... of het een plekje moet geven... of dat ik het echt gewoon moet loslaten... 22:35 Nou, je hebt het antwoord natuurlijk al gegeven. De situatie is hopeloos. Ja, eigenlijk wel. Met je verstand weet je, hier gaat waarschijnlijk, want we kunnen natuurlijk de toekomst nooit voorspellen, maar zoals je over je moeder praat en de ruzie die je in december nu, een half jaar geleden gehad hebt, daar word je natuurlijk niet heel erg hoopvol van. Dus met je verstand weet je, ja, ze is al zo lang wie ze is. Als ik ga hopen dat ze gaat veranderen, doe ik mezelf alleen maar pijn met die hoop. Maar ergens is het toch een soort stemmetje wat het nog ergens overeind wil houden, die hoop, hè? 23:04 Ja, klopt. Zeker. 23:06 Hoe zou je zijn zonder die hoop? Dus gewoon jij, zoals je bent. Nu hoort de hoop erbij, maar de hoop eruit. 23:14 Hoe ik dan zou zijn zonder die hoop? 23:16 Hoe voelt dat? 23:17 Ik denk dat het al een hele las van mijn schouders af zou gaan. 23:22 Wat houd je dan nog tegen om die hoop dan los te laten? En mooie dingen bij je leven, die deel je met Mike of met andere mensen. En je hebt mooie herinneringen aan je jeugdje. Schriftjes en boekjes en foto's. Nou, dat is fijn om te koesteren, want dat was ooit. Maar ja, het is niet meer. Dus laat de hoop gaan. 23:38 Ja, het is toch lastig, want ik voel me toch een beetje een soort van wees met levende ouders. Als dat misschien een beetje gek klinkt, maar... 23:45 Nee, ik denk dat dat een hele goede omschrijving is. Emotioneel ben je al heel lang wees. Want je vader was nooit echt voor jou. En je moeder is er een periode geweest. Maar daarna gewoon helemaal niet meer ook. Dus ja, je bent wees. Misschien de stomme vraag dan. Maar wat is er erg aan om wees te zijn? 24:02 Ja, als kind zijnde wil je toch je ouders bij je hebben natuurlijk. Dat hoort toch een beetje bij je leven. En dat mis ik gewoon heel erg. 24:11 Dat begrijp ik en je mist het al heel lang. Maar wat is er voor jou lastig aan om te accepteren dat je nu eenmaal wees bent? 24:21 Ja, om het feit dat ik een wezen ben, maar dan mijn ouders zijn er nog. Dus ik kan nooit echt accepteren dat ze... Kijk, als ze dan overleden waren, had ik het kunnen accepteren. Oké, ze zijn er niet meer, ik kan door. Maar het feit dat ze nog leven en weten dat ik er nog ben... maar geen contact met mij willen, dat vind ik best wel lastig nog. 24:38 Ja, maar je hebt alles eraan gedaan om het contact te herstellen... en goed te maken. Met je vader ben je nog bezig. Daar gaan we het zo nog over hebben. Want daar is nog een sprankje hoop en bij je moeder helemaal niet meer. Je hebt zo ontzettend goed je beste gedaan. Maar is het niet gewoon over en uit? En zul je dit niet gewoon als feit moeten dragen in je leven? Ik heb dus niet de ouders die ik eigenlijk zou willen. En ze zijn er nog wel, fysiek. Maar ze zijn gewoon geen ouders voor mij. Die rol hebben ze nooit waargemaakt. Of je moeder misschien tijdelijk... Maar die heb je al lang terugbetaald door haar moeder te zijn. Maar zij zijn gewoon je ouders niet nu. 25:09 Nee, klopt. Ik denk dat ik het voor mijn moeder ook wel wat makkelijker los kan laten... dan dat voor mijn vader op dit moment. 25:16 Als ik dit zo zeg dan, wat houd je... Ik stel gewoon dezelfde vraag nog een keer... omdat ik het goed wil na kunnen voelen en begrijpen vooral. Wat houd je tegen om dan de deur dicht te doen... en te zeggen, mijn moeder zal nooit de moeder zijn... die ik eigenlijk had willen hebben. En de hoop erop maakt mijn leven alleen maar tot een treurnis. Het is gewoon over en uit, klaar. Ik blijf haar deblokkeren. Net zolang tot zij zo'n ongelooflijk liefdevolle... berouwvolle opening in mijn richting doet... dat ik misschien ga twijfelen, maar die bal ligt niet bij mij. Die bal ligt bij haar. 25:44 Ja, klopt. Ja, ik ben al wel blij dat ik sowieso wel die stap heb gezet... om haar te blokkeren en uit mijn leven te zetten. 25:53 Ja, dat is al een hele grote stap in die richting ook natuurlijk al. 25:56 Ja, klopt. Nu moet de rest nog in mijn hoofd erbij komen eigenlijk. Nu moet ze echt helemaal uit mijn hoofd zijn. 26:02 En ik kan me voorstellen, dat gaat niet van de ene op de andere dag. En iemand deblokkeren is nogal niet heftig. En ik kan me voorstellen dat je afvraagt, zou ze misschien een brief gaan schrijven of bellen of op andere manieren contact zoeken? 26:13 Dat zie ik niet zo gaan doen. 26:15 Dat ga je ook niet doen? 26:16 Nee, zeker niet. 26:18 Dus is dat het dan nog ter controle? Vind jij zelf een slechte dochter omdat je het met je moeder verpest hebt? 26:26 Dat moet je ook naar. Dit is niet goed. Nee, ik denk het niet. Twijfel. Ben jij wees door je eigen falen? Dat is dan de grote vraag. 26:35 Ja, dat klopt. 26:37 Geef dan antwoord. Ben jij wees omdat je het zelf slecht hebt gedaan? Op gevoelsmatig niveau. Niet met je verstand, maar voor je gevoel. Ja, dat denk ik wel. 26:49 Waarom krijg ik dan de schuld van alles en mijn broer niet krijg? 26:52 Ja, kijk, dit slaat natuurlijk helemaal nergens op. Dat weet je met je verstand, maar gevoelsmatig. Dus dan, ik wrijf er even bij jou in, dat jij wil niet alleen maar contact met je moeder, omdat je dan niet wezen hoeft te voelen. Dat speelt wel mee, maar de tweede reden is, omdat geen contact hebben met je moeder ook betekent dat je het als dochter verkeerd hebt gedaan. Dus je hebt je moeder helemaal niet nodig voor fijn, lief, warm contact, zodat je geen wezen bent. Je hebt je moeder ook nodig, zodat jij zelf het verhaal kan vertellen dat je een goede dochter bent. 27:19 Ja, inderdaad. Klopt? Ja. 27:22 Oké. En stel dat je dat verhaal niet nodig hebt. Stel dat je krijgt een soort stempel van een opperwezen. Goeie dochter, klaar, heeft de best gedaan, is geen item meer. En wat die moeder ook allemaal gezegd heeft, dat je slecht bent. Ja, dat zijn natuurlijk allemaal manipulatie technieken om te zorgen dat... Ze jou voor haar karretje, je knikt de hele tijd ja. Dus even voor de luisteraars, laat ze niet denken dat ik een monoloog over je uitstort zonder dat ik antwoord krijg. Stel dat je van een soort opperwezen stempel kreeg, goede dochter, heeft haar best gedaan met deze ouders, het zat er gewoon niet in. Hoe zit het dan met het contact wat je nog wel dan niet met je moeder zou willen? 27:54 Dan is het prima. Dan zou ik het zo maar laten. 27:56 En dan houden we dus over rouwproces. Ik moet erkennen dat ik wees ben. Mijn ouders leven nog biologisch, maar ze zijn geen moeder of vader voor mij. 28:04 Ja, precies. Maar dan weet ik wel dat ik het goed heb gedaan. En dan zou het voor mij makkelijker zijn om dat los te kunnen laten. 28:10 Ik heb nu een soort opperwezen in dit gesprek ingebracht. Die al ik stempel op het voorhoofd gaf. Kan je die woorden geloven? 28:18 Het kan wel, denk ik. Maar het moet nog even doordringen, denk ik. Ja. 28:21 Want alles met je moeder. Seipelt het stiekem door. Dat jij jezelf gewoon vindt faal. Het niet goed genoeg gedaan hebt. Het beter had moeten doen. Met je broer lukt het wel. Met jou lukt het niet. Maar dat hebben we dan getackeld. Want als je na dit gesprek langzaamaan. Het idee los kunt laten. En dat wens dat je van harte doet. Want volgens mij als iemand als Sensenbester heeft. Ben jij het. Fijn dat je het ook beaamt. Dus dat jij een slechte dochter bent. Zo voelt dat. Maar dat slaat natuurlijk helemaal nergens op. 28:49 Nee, eigenlijk niet. 28:51 Het klinkt nog wat dunnetjes. 28:52 Ja, heel zachtjes zeg ik het ook. 28:57 Oké, maar dat zoektocht met je moeder komt tot rust. Op het moment dat je dit negatieve zelf los kunt laten. En het enige wat je overhoudt is accepteren. Ik heb geen moeder. Ik ben in zekere zin een wees. Een moeder liefdevol heb ik niet. Oké, dan is je moeder daarmee getackled. Hebben we dat hoofdstuk dan een soort richting gegeven? Ja, precies. Dan naar je vader. Want je hebt dus goed contact met zijn vriendin. Kan je iets over dat contact vertellen? Hoe ziet het eruit? Wat voor iemand is zij? Hoe vaak zien we elkaar? 29:27 Nou, we hebben elkaar al een paar keer gezien. Ook op die verjaardag, drie jaar geleden... hebben we elkaar ook voor het eerst gesproken en gezien. Met een hele lieve vrouw. En later hebben we ook nog met mijn broer en met haar... hebben we nog met z'n drieën afgesproken. Gewoon om even bij te kletsen. En ze wilde ons graag beter leren kennen. Dat vind ik wel heel fijn. En ja, zij zegt ook vaak, ik heb het er vaak over met je vader. Van, hé, vertel me wat er gebeurt. Maar dan ontwijkt hij het hele onderwerp en dan gaat hij over iets anders praten. 29:57 Want zij weet helemaal niks over ons, wat er gebeurd is tussen ons eigenlijk. 30:02 Niet van hem, maar eventueel een aantal dingen. Dus via jullie wel inmiddels. Ja, klopt. En hoe reageert ze op die verhalen die jullie vertellen? 30:08 Ja, best gechoqueerd. Ze snapt het gewoon niet. Ze snapt ook niet waarom hij geen contact met mij wilt. Maar wel met mijn broer dan. Maar ze wil gewoon zo graag dat wij weer gewoon normaal contact hebben. Want ik ga binnenkort weer met haar afspreken, met z'n tweetjes. Om mijn verhaal ook een beetje te kunnen vertellen. Want hij zegt gewoon helemaal niks tegen haar. 30:27 Hoor je van haar verhalen over je vader, hoe die nu doet die jou verbazen? Of die voor jou nieuwe informatie betekenen? 30:33 Ik vraag wel vaak aan haar van hoe het met hem gaat. Dan vertelt ze best wel veel dingen over dat ze op vakantie zijn geweest. Of dat hij een operatie had gehad aan zijn knie. Want hij heeft best wel een slechte knie. Maar dat ging allemaal goed. En haarzelfde, ik word wel op de hoogte gehouden via haar. Dat vind ik wel fijn. Maar het liest natuurlijk vanuit hem. Dat zou wel het mooiste zijn. Of dat ik een berichtje van hem zou krijgen. Nadat ik een kaart had gestuurd. Bedankt voor je kaart. Lief van je. Dat zie ik nog niet zo heel gauw gebeuren. 30:59 En jij vertelde ook. Zowel voor jou als je broer geldt. Dat je vader jullie voortdurend het gevoel gaf. Dat je niet goed genoeg was. En even ter controle. Is er dus ook nooit een moment geweest. Dat je het gevoel had. Ik ben zijn dochter. Het is wel oké. Hij is gelukkig met mij. Hij houdt van me zoals ik ben. 31:16 Dat heb ik al heel lang niet gevoeld eigenlijk. Nee, want het laatste gesprek, het laatste goede gesprek wat we hebben gehad, daar kan ik me ook bijna niet echt meer voor de geest houden of herinneren. Als ik heel eerlijk ben. Klinkt heel erg, best wel heftig eigenlijk. 31:30 Dus als het gaat om de goede herinneringen die je hebt aan toen je jong was, het gezin meer in je leefde, dan is het dat het gewoon gezellig is en fijn was en dat er geen problemen waren, vooral. Ja, klopt. En niet zozeer dat hij heel positief over jou was. 31:44 Nee, dat kwam eigenlijk later pas dat hij negatief werd over ons. 31:50 Maar hij was in het begin niet heel erg positief toch ook dan? Of wel? 31:53 In het begin wel, maar later niet meer. 31:56 Heb je dus als jong meisje wel gevoeld hij is blij met mij of trots? Zeker, ja. 32:00 Oké, nee, dat maakt wel uit. Dat had ik me nog niet zo gerealiseerd. Dus met het ouder worden is hij wat negatiever en verbitterder geworden. Ja, wat een beetje nokkig is hij inderdaad. Hij weet, ik ga naar het moment toe dat jouw moeder jou onder druk zette om voor haar te kiezen en dus tegen hem en hem niet meer te zien. 32:20 Ja, klopt. 32:20 En heb ik goed onthouden dat je toen ongeveer 23 was? 32:23 Ja, zo rond die koers inderdaad. 32:25 Ik wil even gezegd hebben, dat is van je moeder onvoorstelbaar slecht en fout. Dat hoor je gewoon never, never. Iedereen die meeluistert, als iemand dit doet of overwegen doet, niet doen. Nee, niet zo. Maar dan, je bent 23. Je wordt voor het blok gezet. En opeens moet je vanuit loyaliteit of voor de een of voor de ander kiezen. Het is zwart-wit. Want als je voor je vader kiest, dan zie je haar dus niet meer. 32:50 Nee. 32:50 Je had natuurlijk, toen je 23, moeten zeggen tegen je moeder... je bent helemaal gestoord, ik ga gewoon niet kiezen, bekijk het maar. En als ze dan gezegd zo hebben, dan wil ik je niet meer zien... dan had dat natuurlijk de consequentie moeten zijn. Zo denk ik erover. Want het is een idioot voorstel. En dat je meegaat in een idioot voorstel, daar wordt het voorstel natuurlijk niet beter van. Het blijft gewoon een idioot, krankzinnig voorstel. 33:10 Ja. 33:11 Dus dat heb je niet goed gedaan. Dat vind ik. Maar je bent 23. Hoe oud ben je als je 23 bent? Dan ben je ook nog super jong. Het gaat noten om je moeder. Waar je zo ontzettend veel je best voor gedaan hebt. Waar je voor gezorgd hebt. Waar je een hele intieme relatie, een goede relatie mee gehad hebt. Beter dan met je vader op latere leeftijd. Dus dat je die keus, tussen aanleidingstekens, of non-keus hebt gemaakt. Ik begrijp dat. Maar het is echt een hele slechte keus. En eigenlijk was zij de dader. En jij was de medeplichtige. Zo zie ik dat. 33:42 En wat ik je in overweging wil geven. Want je hebt de hoop dat er met je vader. Dat daar een enige relatie kan gaan ontstaan. De gedachte die ik je mee wil geven. Is om daar op de een of andere manier. Heel erg duidelijk je schuld voor op je te nemen. En tegenover hem te erkennen. Dat heb ik super fout gedaan. Dat vind je van die gedachte. 34:02 Ja, dat wou ik eigenlijk drie jaar geleden tegen hem zeggen van... ik had eigenlijk niet moeten kiezen destijds. Maar hij liep mij niet toe. 34:10 Want hoe is dat gegaan dan toen precies? 34:13 Nou, het was natuurlijk best wel druk op zo'n verjaardag. Dus ik had even gewacht tot de meeste visite allemaal weg was. En zijn vriendin wist dat ik met hem wilde praten. Dus zij nam mij mee. Zij liep met mij mee naar hem toe. Hij stond bij de auto en ik wilde met hem praten. En hij wilde eigenlijk al weggaan. En... Ik wilde eigenlijk tegen hem zeggen. Ik begon eigenlijk te praten. 34:34 Sorry wat er is gebeurd. Had ik niet moeten doen. 34:35 Ja van hey pap. Ik wil graag met je praten. En toen zei hij van nee dat wil ik niet. En toen begon ik dus van ja. Ik wil graag sorry zeggen voor toen. Met de scheiding dat ik voor mijn moeder heb gekozen. Dat wilde hij gaan zeggen. Dat had ik gezegd. Had je al gezegd. En toen zei hij dus. Ik kan niet meer precies herinneren wat hij precies zei. Maar hij zei wel van zo ga je niet met je vader om. En toen ging hij weg. 35:00 Ja, heeft hij een punt. Maar daarna is het gesprek gestokt. Want zij strategie is weglopen als het moeilijk wordt. 35:06 Ja, hij stapte de auto in en hij reed weg. En hij liep mij eigenlijk in tranen achter. 35:13 Dus je hebt al een hele zware goede poging gedaan. Dat zeg ik even. Dat is geen vraag maar een constatering. Dat heb je heel erg goed gedaan. De timing was misschien dus handig. Om een verjaardag en de auto. Dat kan allemaal iets beter. Maar goed weet jij veel. Je doet maar eens wat. Ik was van hopig inderdaad. 35:32 Ik wil kijken met jou, je moeder, loslaten. Je vader, ik wil met je onderzoek, kan het niet gewoon opgelost? In het matrixveld oplossen. Met omdenken hebben we matrix, oplossen, loslaten, verdragen en omdenken. Oplossen komt niet vaak voor, maar ik wil met jou toch verkennen of je de relatie met je vader niet gewoon kunt oplossen, toch? Omdat jij het zelf ook graag wil. Wat zou je ervan vinden om een uitgewaarde brief te schrijven? 35:58 Ja, dat zou ik best wel een goed idee vinden, ja. Ik hoop dat hij dan antwoord zal geven. 36:05 Waar je uitgebreid onder woorden brengt hoe het is gegaan. Hoe je moeder jou onder druk heeft gezet. Wat het met jou deed. Tot welke keuze je gekomen bent toen. Omdat je je voor het blok gezet voelde. En dat je met rechtwerkende kracht daar spijt van hebt. Dat je dat niet zo had moeten doen. 36:22 Ja, precies dat. 36:24 En dan met het verzoek erbij dat je hoopt dat hij jou kan vergeven. 36:28 Ja, dat hoop ik wel, ja. 36:30 En als hij dat niet kan, dat je daar alle respect voor hebt... en dat je dan verder niet zult aandringen. 36:35 Ja, dan hoop ik dat we wel gewoon een antwoord krijgen. En als ik dat dan weet, dan kan ik het misschien ook gewoon loslaten. Of misschien makkelijker een plekje geven. 36:45 Hoe voelt het zo als je dit zo... dat je zo'n beetje aan het verkennen bent, deze gedachte... 36:50 Ja, het voelt wel goed. Ook het feit dat ik dan meer op mijn vader moet gaan focussen dan op mijn moeder. Want mijn moeder is gewoon eigenlijk een vloerenzaak. Ja, op dit moment eigenlijk. Maar bij mijn vader is er nog wel hoop. 37:02 Ze hebben allebei zo'n totaal idiote strategie. Ja, eigenlijk wel. En je vader die de hele tijd weglopt. 37:07 Die geeft maar gewoon een stilte. 37:08 Eigenlijk gemiddeld doen ze het wel goed. Maar er zijn twee extreme poden van of de voortdurende aanval kiezen en jou beschuldigen. Of gewoon helemaal niet thuisgeven en weglopen. 37:17 Ja, gewoon de silent treatment geven eigenlijk. 37:19 Ja, eigenlijk, jij lijkt nog steeds onder het idiote patroon dat ze met z'n tweeën ontwikkeld hebben. Dat je moeder er voortdurend op inhakt, dat je vader wegliep. Ze lijken nog steeds in die rollen gevangen te zitten. 37:29 Ja, dat klopt. 37:30 Maar jij kunt hopelijk in ieder geval met je vader een nieuw soort relatie aangaan. 37:35 Ja, dat hoop ik wel. Want zijn leven is wel heel erg veranderd. Op een positieve manier dan. Als ik dan foto's zie van hem, dan ziet hij er wel best wel gelukkig uit. Tenminste, veel gelukkiger dan toen hij met mijn moeder samen was. Dus ja, dat gun ik hem ook natuurlijk. Maar het liefste heb ik natuurlijk dat hij dat met mij samen kan delen. 37:52 Ja, dan is de vraag, hoe schrijf je zo'n brief? Nou, ik zou zeggen, ga op internet, ga zoeken. Ga mensen een concept laten lezen. En zorg dat dat gewoon een hele mooie uitreiking wordt. Die hij gewoon op zijn gemakje kan lezen. Zonder dat er andere mensen bij zijn. Zonder dat hij snel moet reageren. En dan hopen we op een goede reactie van zijn kant. 38:10 Ja, zijn adresgegevens heb ik. 38:12 Dat is het probleem. 38:14 Die kan ik gewoon opsturen inderdaad. Maar ik denk dat die vergelijking van hem... sowieso als eerste de brief krijgt. Want het is bij haar thuis. En dat zij hem dan aan hem zou geven. 38:26 Ja. 38:27 Ik kan haar sowieso op de hoogte ervan houden. 38:31 De vraag is. Moet je haar van tevoren erin betrekken. En informeren of juist niet. Dat zijn allemaal fijn gevoeligheden. Die voeren voor dit gesprek iets te ver. Dat is meer dan hoe schrijf je zo'n brief goed. Dus dat laat ik lekker aan jou over. Om dat op te lossen. Maar de basisgedachte is dat jij. Alhoewel je alle redenen hebt. Om tegenover hem te zeggen, joh, ik was 23. Wat kon ik nou? Wat wist ik nou? Je hebt alle redenen om je achter dat excuus te verbergen. Maar om dat niet te doen. En je aan een hele volwassen manier uit te spreken over... dat je dat niet had moeten doen zo. 39:01 En dan is het aan hem. Ja, dat klopt. 39:05 Ik was gewoon in die tijd zo erg... geherzenspoeld door mijn moeder... dat ik gewoon op dat moment... geen keus had in mijn ogen. 39:15 Ga je hem deze opname laten horen? Van dit gesprek? 39:18 Ik ga hem sowieso... tenminste, ik ga haar die opname sowieso... sturen. 39:23 En dat mag voordat wij publiceren al. Je mag dat meteen vandaag doen. 39:26 Ja, dat klopt. Ze weet er ook van. 39:28 Ze weet dat je hier bent ook? 39:29 Ja, ze weet dat ik hier ben. 39:30 Och jeetje. Je hebt wel een goede vriendin en haar erbij. Het moet ook idioot zijn dat de vriendin van je vader, dat je daar gewoon een hele goede relatie mee hebt. 39:38 Ja, ze is eigenlijk mijn nieuwe stiefmoeder. 39:40 Ja, maar op latere leeftijd gekregen pas. 39:43 Ja, maar wel een hele lieve stiefmoeder. 39:45 Ook bizar. 39:46 Ja. 39:47 Dat ze hem niet kan ontdooien. Toch? 39:49 Ja, ze komt er gewoon niet doorheen. Nee, echt niet. 39:51 Ja, nog niet hè? 39:52 Nee, nog niet. 39:53 Maar misschien helemaal niet. Dat weet ik ook niet. Geen idee. Volgens mij is dan gezegd wat we hadden moeten zeggen. Ik heb de indruk, dat wil ik ook nog even checken, dat als het gaat om jouw zelfbeeld en hoe jij over jezelf denkt, dat dat allemaal best wel meevalt. Ik heb het idee dat jij best wel gezond over jezelf nadenkt. Mag ik dat zo zeggen of ben ik dan nu te optimistisch? 40:11 Ik krijg binnenkort wel traumatherapie. Voor alles wat ik heb meegemaakt vroeger ook. Dus ik ben heel erg benieuwd hoe dat gaat lopen. Maar ik ben sowieso heel erg blij met mijn schoonfamilie. Mijn schoonouders, mijn vriend. Voor alle steun die ik krijg. En alle liefde die ik heb gekregen. Wat ik eigenlijk miste van mijn ouders die ik van hun kreeg. Dus daar ben ik wel echt heel erg dankbaar voor. Wat ik nog even gezegd heb. 40:34 Heel goed. En dat heb je bij deze gezegd. En ik heb het gehoord. En met jou heel veel andere mensen. Dus heel fijn. Ja, het is gewoon pijnlijk en lastig. En het antwoord ligt bij je vader. En met je moeder. Het antwoord ligt dan bij de tijd. Ja, dat is mooi gezegd. Oké. Nou, dan ga ik je volgen. Nou ja, volgen maak je geen zorg. Ik ben benieuwd waar je over drie maanden bent. Dat bedoelde ik te zeggen. En ik wens je alle wijsheid en ook geluk. Gewoon mazzel. Een beetje mazzel in het leven is soms ook weleens leuk. Dat dingen meezitten. Dat wens ik je absoluut toe. 41:04 Dankjewel. 41:09 Ben je benieuwd hoe het nu is met de gast uit onze podcast? Blijf dan nog even luisteren. Want we vroegen een tijdje later om een update en die ga je nu horen. 41:19 Hoi, ik heb ongeveer twee maanden geleden het gesprek gehad. Ja, ik vond het een heel fijn gesprek. Ik vond het wel best wel zenuwachtig in het begin. Maar later werd het gelukkig wel een stuk minder. Ik voelde me wel steeds meer op mijn gemak. Ik heb het gesprek ook nog wel een paar keer terug geluisterd daarna. Ik moet wel zeggen dat ik me daarna best wel opgelucht voel eigenlijk. Om het echt te kunnen delen met iemand. Met de luisteraars natuurlijk. Het gaat op zich wel goed nu. Ik kan wel zeggen dat ik ook wel een beetje door een rouwproces ben heen gegaan wat betreft mijn moeder. 41:54 Dat ik dat hoofdstuk wel achter hem heb kunnen laten. Dat was best wel een moeilijke tijd. Maar het is gelukkig nu wel goed gekomen. 42:05 Ik ben ook bezig met mijn EMDR-traject al een tijdje nu. En ik moet zeggen dat het best wel heftig is. Ik had het wel een beetje onderschat, maar dat gaat gelukkig de goede kant op. 42:16 Ik heb trouwens mijn vader in juli nog gezien, was op een verjaardag van mijn opa. En het voelde wel gek, want ik heb hem natuurlijk al enkele maanden, jaren al niet gezien of gesproken. Of echt een gesprek met hem gehad. Ook die dag was het niet echt fijn, want het voelde een beetje alsof ik in zijn ogen niet bestond. Terwijl hij met de rest wel heel leuk omging en heel leuk praten met de familie en met mijn broer onder andere. Dus ja, dat was best wel een moeilijke... Een moeilijke dag voor mij. Maar ik heb me er gewoon doorheen gesleept en ik was daar gewoon voor mijn opa natuurlijk. 42:49 En ik feliciteerde hem gewoon normaal en daarna deed ik gewoon mijn ding. Alhoewel hij wel best wel kinderachtig was en mij overal wel vermeed op de verjaardag, maar maakt niet uit verder. We hebben het inderdaad ook over de brief gehad die ik nog zou gaan schrijven. Maar daar ben ik nog mee bezig. Ik krijg wel veel hulp en steun van mijn vriend Mike en mijn schoonfamilie. Dus dat was wel heel erg fijn. Dus dat gaat nog komen, hopelijk. Verder vond ik het wel echt heel erg spannend. Maar ook wel heel erg fijn om mijn verhaal te mogen delen met Bertolt. 43:22 En ik hoop dat de luisteraars zich hier ook een beetje in kunnen vinden. Of misschien eventueel nog begrip voor hebben. In ieder geval dank je wel dat ik het mocht delen. 43:36 Leuk nieuws, we gaan vanuit Omdenken een nieuwe podcast starten. Omdenken in leiderschap. En daar zoeken we gasten voor. Geef jij leiding aan mensen en loop je daarin tegen een probleem aan... dat je graag met Bertolt zou willen onderzoeken? Dan gaat Bertolt heel graag in gesprek met jou. In de Omdenken in leiderschap podcast... voert Bertolt dezelfde openhartige gesprekken als in de gewone podcast... maar dan dus met managers, projectleiders, directeuren, ondernemers... teamleiders, bestuurders en iedereen die leiding geeft aan mensen in hun werk. 44:06 Elke aflevering brengt een leidinggevende een persoonlijk en werkgerelateerd probleem in dat vraagt om zelfreflectie. Wat als je geen gezag voelt? Niemand in je team blij is? Je de neiging hebt tot micromanagen? Of bang bent om fouten te maken? Of leidinggeven eigenlijk maar gewoon irritant vindt? Voer voor goede gesprekken lijkt ons. Dus, voel jij je geroepen? We zien je vraagstuk heel graag tegemoet via de link in de omschrijving van deze aflevering. Of ga naar omdenken.nl slash podcastleiderschap. En voor iedereen die niet te gast wil zijn, maar wel wil luisteren. 44:39 Over een paar maanden hopen we de eerste afleveringen te kunnen publiceren. Dat horen jullie uiteraard als eerste via deze podcast en al onze social media kanalen. Tot dan!